سندرم کاوازاکی

💊 درمان سه دارویی
رایجترین رژیم درمانی توصیه شده برای درمان خط اول هلیکوباکترپیلوری، درمان سه دارویی با یک PPI
(لانسوپرازول ۳۰ میلی‌گرم ۲ بار در روز، امپرازول ۲۰ میلیگرم ۲ بار در روز، پنتوپرازول ۴۰ میلیگرم ۲ بار در روز، رابپرازول ۲۰ میلیگرم ۲ بار در روز یا اس امپرازول ۴۰ میلیگرم ۱ بار در روز)
به همراه
آموکسی سیلین (۱ گرم ۲ بار در روز) و کلاریترومایسین (۵۰۰ میلیگرم ۲ بار در روز) به مدت ۷ تا ۱۴ روز می باشد.

این درمان ۱۰ تا ۱۴ روز پیشنهاد می شود. درمان طولانی تر (۱۴ در مقابل ۷ روز) ممکن است در درمان موثرتر باشد اما این مورد بحث برانگیز است. یک متاآنالیز پیشنهاد می دهد که تمدید درمان سه دارویی بر پایه PPI از ۷ به ۱۴ روز با ۵ درصد افزایش در میزان ریشه کنی همراه است. اکثر مطالعات این متاآنالیز براساس درمان سه دارویی با آموکسی سیلین بود.

◀️ مترونیدازول (۵۰۰ میلیگرم ۲ بار در روز) را می‌توان با آموکسی سیلین در بیماران با آلرژی نسبت به پنی سیلین ها تعویض نمود.
رژیم های PPI-کلاریترومایسین-مترونیدازول و PPI-کلاریترومایسین-آموکسی‌سیلین نیز نتایج مشابهی دارند. افزایش دوز PPIها اثرات کمی در میزان ریشه کنی دارند.

💊 درمان چهاردارویی
درمان چهاردارویی شامل یک PPI در ترکیب با بیسموت ساب سالیسیلات (۵۲۴ میلی‌گرم ۴ بار در روز) و ۲ آنتی بیوتیک (به عنوان مثال، مترونیدازول ۲۵۰ میلیگرم ۴ بار در روز و تتراسایکلین ۵۰۰ میلیگرم ۴ بار در روز) به مدت ۱۰ تا ۱۴ روز است.
درمان چهاردارویی در مناطقی که شیوع مقاومت به کلاریترومایسین یا مترونیدازول بیشتر از ۱۵ درصد بوده یا در بیماران با استفاده اخیر یا مکرر کلاریترومایسین یا مترونیدازول، مناسب است.
اگر تتراسایکین در دسترس نباشد، داکسی سایکلین (۱۰۰ میلیگرم ۲ بار در روز) را می‌توان استفاده نمود.

💊 درمان متوالی
رژیم درمان متوالی ۱۰ روزه حاوی کلاریترومایسین به همراه یک PPI (۲ بار در روز) و آموکسی سیلین (۱ گرم ۲ بار در روز) به مدت ۵ روز، و به دنبال آن یک PPI (۲ بار در روز) به همراه کلاریترومایسین (۵۰۰ میلی‌گرم ۲ بار در روز) و تینیدازول/مترونیدازول (۵۰۰ میلیگرم ۲ بار در روز) به مدت ۵ روز می‌باشد.
در بیماران با حساسیت نسبت به پنی سیلین یا در بیماران با مقاومت نسبت به کلاریترومایسین بالا (بیشتر از ۱۵ درصد)، می توان از لووفلوکساسین (۲۵۰ میلیگرم ۲ بار در روز) استفاده نمود.

⭕️ عوارض جانبی
عوارض جانبی در ۵۰ درصد بیماران دریافت کننده یکی از رژیم های درمان سه دارویی گزارش شده است. عوارض جانبی معمولا خفیف است؛ کمتر از ۱۰ درصد بیماران درمان خود را به دلیل عوارض جانبی متوقف می سازند.
• رایجترین عارضه جانبی، احساس طعم فلزی به علت مترونیدازول و کلاریترومایسین می باشد.
• مترونیدازول می تواند منجر به نوروپاتی محیطی، صرع و واکنش شبه دی سولفیرام هنگام استفاده همزمان با الکل شود.
• کلاریترومایسین می تواند منجر به تغییر طعم، تهوع، استفراغ، دردهای شکمی و افزایش نادر فاصله QT شود.
• داکسی سایکلین و تتراسیایکلین می توانند منجر به واکنش های حساسیت به نور در برخی موارد شود. این داروها همچنین نباید در زنان باردار و کودکان تجویز گردند.
• آموکسی سیلین می تواند منجر به اسهال و واکنش های آلرژی با راش پوستی شود.
• لووفلوکساسین می تواند منجر به آنورکسی، تهوع، استفراغ و اختلالات گوارشی شود.

▫️شبیه ویروس SARS، کرونا ویروس جدید نیز به گیرنده های موجود روی اپی تلیوم گوارشی متصل می شود تا درون این سلول ها زنده بماند و همین امر منجر به آسیب و بروز اسهال می شود.
▫️دو مطالعه ثابت کرده است که ویروس درون نمونه مدفوع بیماران آلوده نیز وجود دارد و حاکی از انتقال این ویروس از طریق دهان به انتهایی ترین بخش های گوارشی بدن است و در نتیجه به طور قطع این ویروس را می توان دلیل بسیاری از علایم گوارشی دانست.
– هم چنین ثابت شده است که SARS-CoV-۱۹ به گیرنده های
ACE2
که به وفور در دهان وجود دارند متصل می شود و همین امر می تواند مسئول انتقال آئروسلی ویروس باشد.
▫️با یک عفونت شدید کروناویروس، انتشار سیتوکین می تواند از کنترل خارج شده و منجر به قتل و عام افسار گسیخته سلول های آلوده و غیر آلوده در بدن شود.
– هم زمان به دلیل آزاد شدن ترکیبات درون سلولی مربوط به سلول های مرده یا در حال مرگ، التهاب تشدید می شود که خود با ضعف عروق خونی ریوی همراه است که آلوئول ها یا کیسه های هوایی ریه را به معنای واقعی دچار خونریزی می کند.
– همچنین سیتوکین ها بر قلب و سایر رگ های خونی تأثیر می گذارند و باعث کاهش خونرسانی به اندام های متعدد می شوند که به نوبه خود منجر به آسیب شدیدتر و گسترده تر می شود.
– نتیجه نهایی بحرانی ترین شدن امر و نارسایی چندین اندام به دلیل فعالیت بیش از حد سیتوکین ها و ضعف عملکرد قلب است که خونرسانی به بقیه بدن را به خطر می اندازد. بنابراین سیتوکین ها به همان اندازه یا بیش از خود ویروس در ایجاد آسیب بافتی به ریه ها ، کبد ، طحال و کلیه ها به همان اندازه یا مهمتر هستند.

🔺 #وارفارین: بهترین زمان توصیه شده برای مصرف آن ساعت ۵ عصر است، چون مهم است که از ۲ ساعت قبل، تا ۲ ساعت بعد از مصرف وارفارین، هیچ غذایی خورده نشود.

🔺 #آسپرین: آخر شب‌ها (یا صبح خیلی زود)، برای این‌که پیک اثر آن صبح زود باشه و جلوی حوادث قلبی- عروقی رو بگیرد

🔺 #نیتروکانتین: بهتر است ۲ بار در روز خورده شود، ۸ صبح و ۵ عصر. این روش مصرف کمک می‌کند که بین دوز ۵ عصر تا ۸ صبح روز بعد، فاصله‌ی زیادتری ایجاد شود تا بدن چند ساعتی بدون دارو باشد. (می‌دانید که بهتر است در مصرف نیترات‌‌ها، ساعاتی در روز بدن بدون دارو باشد تا مقاوم به اثر دارو نشود).

🔺 #دیگوکسین: ساعت خاصی از شبانه‌روز ذکر نشده.

🔺 #پلاویکس: ساعت خاصی از شبانه‌روز ذکر نشده. (مراکز درمانی ساعت ۱۰ صبح به بیماران پلاویکس می‌دهند).

🔺 #آتورواستاتین (یا همان قرص چربی خون): بهترین زمان مصرف آن شب‌‌‌ها، قبل از خواب است، چون کبد در طول شب بیشترین متابولیسم چربی را انجام می‌دهد.

🔺 #آتنولول: هرگز بعد از ساعت ۴ عصر داده نشود. (ترجیحاً روزها بدهید)، چون یک بتا بلاکر طولانی‌اثر است، و اگر شب مصرف شود، موجب کاهش ضربان قلب در حین خواب می‌گردد.

🔺 #متورال: اصولا بخاطر داشته باشید که دادن بتابلاکر ها در طول روز مفیدتر از شبهاست. چون بیشترین میزان استرس و تاکى کاردى رو ما در طول روز داریم

🔺 #اُمپرازول یا #پنتوپرازول: باید حداقل نیم ساعت قبل از صبحانه و با معده خالى خوده بشن تا بیشترین اثر رو داشته باشن

🔺 #تریامترن_اچ،  #هیدروکلروتیازید، #فورزماید ( لازیکس) : این‌‌ها همگی دیورتیک می‌باشند، حتماً باید در طول روز تجویز شوند و شب‌‌ها تجویز نکنید

✏️خانم دکتر عفت روشنی مقدم : دیابتولوژیست