توصيه هاي لازمه در مصرف داروي وارفارين(كومادين)

▫️لوزارتان مانع از باریک شدن عروق خونی می شود در نتیجه به کاهش فشار خون و بهبود جریان خون می انجامد. لوزارتان هم چنین ریسک بروز سکته را در برخی افراد مبتلا به بیماری های قلبی کاهش می دهد. در افراد دیابتی که به فشار خون بالا دچارند استفاده از لوزارتان می تواند آسیب کلیوی را کاهش دهد.
▪️مکانیسم اثر:
لوزارتان آنتاگونیست رسپتور آنژیوتانسین II می باشد و اثرات آن را روی بافت های مختلف بدن از جمله عضلات صاف جدار عروق مهار می کند.
▪️موارد مصرف، روش و دوزاژ:
▫️درمان فشار خون بالا
▫️بالغین: ابتدا 25 تا 50 میلی گرم لوزارتان روزانه تجویز می شود. دوز نگهدارنده آن 25 تا 100 میلی گرم یک یا دو بار در روز می باشد.
▫️کاهش خطر رویدادهای عروقی مغزی در بیماران مبتلا به فشار خون بالا و هیپرتروفی بطن چپ
بالغین:
– ابتدا 50 میلی گرم لوزارتان خوراکی روزانه تجویز می شود و سپس بسته به میزان کنترل فشار خون تنظیم دوز انجام می گردد. همره با لوزارتان روزانه 12.5 میلی گرم هیدروکلروتیازید نیز تجویز می شود.
▪️نکات با اهمیت:
شایع ترین اثرات جانبی لوزارتان عبارت است از: علائم شبه آنفلوآنزا، سرفه خشک، کرامپ های عضلانی، درد در پاها و کمر، احساس خستگی، بی خوابی.
دوز روزانه لوزارتان بر اساس بیماری و وضعیت بیمار تعیین می شود.
دوز مصرفی لوزارتان در افراد مبتلا به بیماری های کبدی باید تعدیل شود.
داروهای دیورتیک، سایر داروهای کاهنده فشار خون، لیتیم، سلکوکسیب، آسپرین و سایر داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی مانند ایبوپروفن می تواند در جذب لوزاتان تاثیر داشته باشد.

1.کالج متخصصان قفسه سینه امریکا درسال 2012:

برای افراد 50سال و بیشتر بدون بیماریهای قلبی عروقی علامتدار پیشنهاد میشود.

2.انجمن قلب امریکا درسال 2002:

در بیماران با خطر بیماری کرونری بالا به ویژه اگر خطر 10ساله بیش از 10درصد باشه ممکن است درنظر گرفته شود.دربیمارانی که خطر خونریزی گوارشی یا سکته مغزی هموراژیک درانها بالاست استفاده نمیشود.

3.انجمن قلب امریکا درسال 2011:

استفاده روتین به منظور پیشگیری از انفارکتوس میوکارد درزنان سالم زیر65 سال توصیه نمیشود.درزنان 65 سال وبیشتر درصورتی که فشارخون کنترل باشد ونفع حاصل از پیشگیری از سکته مغزی ایسکمیک وانفارکتوس میوکارد مهمتر از خطر خونریزی گوارشی یا سکته مغزی هموراژیک باشه میتواند مفید باشد.

4.انجمن قلب کانادا درسال 2011:

برای استفاده روتین توصیه نمیشود. ممکن است تنها درموارد خاصی که خطر بیماری قلبی عروقی بالا و خطر خونریزی پایین است به کار رود.

5.انجمن کاردیولوژی اروپا درسال 2012:

در بیمارانی که شواهد واضحی از بیماری قلبی عروقی یا بیماری عروق مغزی ندارند،توصیه نمیشود.

6.انجمن دیابت امریکا درسال 2013:

در مبتلایان به دیابت باخطر قلبی عروقی بالا ( خطر ده ساله بیش از 10%؛ معمولا مردان بالای 50سال یا زنان بالای 60سال که یک یا چند عامل خطر قلبی عروقی دارند و در معرض خطر خونریزی نیستند) تجویز آسپیرین منطقی و معقول است.در مبتلایان به دیابت با خطر 10ساله قلبی عروقی متوسط یا بیماران مسن تری که عامل خطر ندارند ودرمعرض خطر خونریزی نیستند ممکن است در نظر گرفته شود. در مبتلایان به دیابت با خطر 10ساله قلبی عروقی پایین ( خطر ده ساله کمتر از 5%، معمولا زیر 50سال و زنان زیر 60 سالی که عامل خطر دیگری برای بیماریهای قلبی عروقی ندارند) توصیه نمی شود.

✔️ نتیجه نهایی:

بر اساس شواهد موجود،سازمان غذا دارو امریکا، اخیرا یک راهنما منتشر کرده که از آسپیرین برای پیشگیری اولیه حمایت نمیکند و بیماران را نسبت به خطر خونریزی اگاه کرده است. به علاوه،راهکارهای جدید وهیات های اجماع در استفاده از آسپیرین، برای پیشگیری اولیه اتفاق نظر ندارند واین امر چالشی برای پزشکان شده است که درنهایت کدام بیمار سود میبرد.یک پیام در اغلب راهکارهای جدید واضح وروشن است:

استفاده روتین از آسپیرین برای پیشگیری اولیه از بیماریهای قلبی توصیه نمیشود. کارازمایی های درجریان ممکن است این معما را حل کنند.

💊 درمان سه دارویی
رایجترین رژیم درمانی توصیه شده برای درمان خط اول هلیکوباکترپیلوری، درمان سه دارویی با یک PPI
(لانسوپرازول 30 میلی‌گرم 2 بار در روز، امپرازول 20 میلیگرم 2 بار در روز، پنتوپرازول 40 میلیگرم 2 بار در روز، رابپرازول 20 میلیگرم 2 بار در روز یا اس امپرازول 40 میلیگرم 1 بار در روز)
به همراه
آموکسی سیلین (1 گرم 2 بار در روز) و کلاریترومایسین (500 میلیگرم 2 بار در روز) به مدت 7 تا 14 روز می باشد.

این درمان 10 تا 14 روز پیشنهاد می شود. درمان طولانی تر (14 در مقابل 7 روز) ممکن است در درمان موثرتر باشد اما این مورد بحث برانگیز است. یک متاآنالیز پیشنهاد می دهد که تمدید درمان سه دارویی بر پایه PPI از 7 به 14 روز با 5 درصد افزایش در میزان ریشه کنی همراه است. اکثر مطالعات این متاآنالیز براساس درمان سه دارویی با آموکسی سیلین بود.

◀️ مترونیدازول (500 میلیگرم 2 بار در روز) را می‌توان با آموکسی سیلین در بیماران با آلرژی نسبت به پنی سیلین ها تعویض نمود.
رژیم های PPI-کلاریترومایسین-مترونیدازول و PPI-کلاریترومایسین-آموکسی‌سیلین نیز نتایج مشابهی دارند. افزایش دوز PPIها اثرات کمی در میزان ریشه کنی دارند.

💊 درمان چهاردارویی
درمان چهاردارویی شامل یک PPI در ترکیب با بیسموت ساب سالیسیلات (524 میلی‌گرم 4 بار در روز) و 2 آنتی بیوتیک (به عنوان مثال، مترونیدازول 250 میلیگرم 4 بار در روز و تتراسایکلین 500 میلیگرم 4 بار در روز) به مدت 10 تا 14 روز است.
درمان چهاردارویی در مناطقی که شیوع مقاومت به کلاریترومایسین یا مترونیدازول بیشتر از 15 درصد بوده یا در بیماران با استفاده اخیر یا مکرر کلاریترومایسین یا مترونیدازول، مناسب است.
اگر تتراسایکین در دسترس نباشد، داکسی سایکلین (100 میلیگرم 2 بار در روز) را می‌توان استفاده نمود.

💊 درمان متوالی
رژیم درمان متوالی 10 روزه حاوی کلاریترومایسین به همراه یک PPI (2 بار در روز) و آموکسی سیلین (1 گرم 2 بار در روز) به مدت 5 روز، و به دنبال آن یک PPI (2 بار در روز) به همراه کلاریترومایسین (500 میلی‌گرم 2 بار در روز) و تینیدازول/مترونیدازول (500 میلیگرم 2 بار در روز) به مدت 5 روز می‌باشد.
در بیماران با حساسیت نسبت به پنی سیلین یا در بیماران با مقاومت نسبت به کلاریترومایسین بالا (بیشتر از 15 درصد)، می توان از لووفلوکساسین (250 میلیگرم 2 بار در روز) استفاده نمود.

⭕️ عوارض جانبی
عوارض جانبی در 50 درصد بیماران دریافت کننده یکی از رژیم های درمان سه دارویی گزارش شده است. عوارض جانبی معمولا خفیف است؛ کمتر از 10 درصد بیماران درمان خود را به دلیل عوارض جانبی متوقف می سازند.
• رایجترین عارضه جانبی، احساس طعم فلزی به علت مترونیدازول و کلاریترومایسین می باشد.
• مترونیدازول می تواند منجر به نوروپاتی محیطی، صرع و واکنش شبه دی سولفیرام هنگام استفاده همزمان با الکل شود.
• کلاریترومایسین می تواند منجر به تغییر طعم، تهوع، استفراغ، دردهای شکمی و افزایش نادر فاصله QT شود.
• داکسی سایکلین و تتراسیایکلین می توانند منجر به واکنش های حساسیت به نور در برخی موارد شود. این داروها همچنین نباید در زنان باردار و کودکان تجویز گردند.
• آموکسی سیلین می تواند منجر به اسهال و واکنش های آلرژی با راش پوستی شود.
• لووفلوکساسین می تواند منجر به آنورکسی، تهوع، استفراغ و اختلالات گوارشی شود.