قلب و زندگی؛ مصطفی بیات عمومي مصرف قرص های ضد بارداری ریسک ابتلا به سرطان سینه را کمی افزایش می دهد

مصرف قرص های ضد بارداری ریسک ابتلا به سرطان سینه را کمی افزایش می دهد


▫️یافته های جدید نشان می دهد قرص های ضد بارداری حاوی استروژن و پروژسترون می تواند ریسک ابتلا به سرطان سینه را در خانم ها افزایش دهد. افزایش ریسک کلی در خانم های جوان اندک است اما به خانم ها در دهه چهلم زندگی توصیه می شود در مورد شیوه کنترل بارداری با پزشک متخصص زنان مشورت کنند.
▫️خانم هایی که از فرمول های جدید قرص های ضدبارداری استفاده می کنند 20 درصد بیشتر در خطر ابتلا به سرطان سینه قرار دارند و این در مقایسه با کسانی است که هرگز از قرص های ضد بارداری هورمونی استفاده نکرده اند. در تحقیقی که منجر به یافته مذکور گردیده است تقریبا 2 میلیون خانم دانمارکی حضور داشته اند. Lina Morch مسئول این تحقیق و متخصص اپیدمیولوژیست دانشگاه کپنهاگ دانمارک می باشد. به گفته ایشان افزایش دوره استفاده از این داروها و یا استمرار در مصرف در بازه ای بیش از 5 سال می تواند ریسک ابتلا به سرطان سینه را افزایش دهد.
▫️با این حال محققین متذکر شدند افزایش ریسک ابتلا به سرطان سینه ناشی از مصرف داروهای ضد بارداری نسبتا اندک است.
▫️به گفته Mia Gaudet مسئول تحقیقات سرطان های ژنیکولوژیک در انجمن سرطان آمریکا، همین ریسک اندک سبب شده در اوایل سال های 1990 سازمان غذا و دارو اقدام به جمع آوری قرص های ضد بارداری در بازار کند که حاوی مقادیر بالایی استروژن بودند.

Leave a Reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Related Post

وضعيت بيماري هاي قلبي عروقي در ايران و جهانوضعيت بيماري هاي قلبي عروقي در ايران و جهان

هر ساله نزديك به 32 ميليون مورد سكته قلبي و مغزي در دنيا رخ مي دهد كه باعث مرگ بيش از 17 ميليون نفر مي شود. 60 درصد موارد مرگ در سال 2000 در جهان به علت بيماري هاي غيرواگير بوده و برآورد مي شود اين درصد تا سال 2020 ميلادي به 73 درصد برسد. سهم بيماري هاي قلبي عروقي از اين ميزان بيش از 48 درصد است. بيش از20 ميليون مورد از 64 ميليون مرگ در سال 2015 مربوط به بيماري هاي قلبي عروقي خواهد بود و در صورتي كه اقدامات مؤثر انجام نشود، انتظار مي رود موارد مرگ ناشي از بيماري هاي مزمن از 2005 تا 2015 حدود 17 درصد افزايش يابد و از 35 ميليون مرگ به  41 ميليون مرگ برسد. موارد مرگ ناشي از بيماري هاي قلبي عروقي در كشورهاي توسعه يافته در ساليان اخير، روند رو به كاهش داشته است، در حالي كه اين موارد در كشورهاي در حال توسعه همچنان سير صعودي دارد.
گذار اقتصادي، صنعتي شدن و جهاني شدن، سبب تغييراتي در شيوه زندگي شده است كه در ايجاد بيماري قلبي عروقي نقش مهمي دارند. اين تغييرات شامل مصرف دخانيات،كم تحركي و رژيم غذايي ناسالم است. از طرفي طول عمر به دليل كاهش بيماري هاي واگير در كشورهاي در حال توسعه به سرعت در حال افزايش است و مردم به مدت طولاني تري در معرض اين عوامل خطر قرار مي گيرند. هر ساله نزديك به 32 ميليون مورد سكته قلبي و مغزي در دنيا رخ مي دهد كه باعث مرگ بيش از 17 ميليون نفر مي شود.
مهم ترين عوامل خطر بيماري قلبي عروقي عبارتند از:   رژيم غذايي نامناسب (مصرف غذاهاي پرچرب، پر انرژي، پرنمك و مصرف كم ميوه و سبزي)، چاقي، كم تحركي، مصرف سيگار و قليان، فشار خون بالا، اختلال چربي هاي خون، ديابت و سن بالا. اكثر عوامل اصلي زمينه ساز بيماري هاي غيرواگير مزمن شناخته شده اند و در صورت حذف اين عوامل تهديد كننده، حداقل 80 درصد بيماري هاي قلبي، سكته هاي مغزي، ديابت و بيش از 40 درصد سرطانها قابل پيشگيري خواهند بود.
در ايران نيز بار بيماري هاي غيرواگير بسيار بالاست و بخش بزرگي از منابع نظام سلامت براي درمان آن هزينه مي شود. در كشور ما بيماري هاي قلبي عروقي علت 39.3  درصد مرگ (اولين علت مرگ و مير) هستند كه از اين ميزان، 19.5 درصد مربوط به سکته قلبی، 9.3 درصد مربوط به سکته مغزی و 10 درصد باقیمانده مربوط به سایر بیماری های قلبی عروقی است. تعداد مرگ ناشي از بيماري هاي قلبي عروقي در 29 استان كشور در سال 1383 نزديك به 138000 نفر (378 نفر در روز) بوده است و پيش بيني مي شود كه طي سال هاي آينده شيوع اين بيماري ها افزايش يابد و بار عظيمي را در تمامي ابعاد اعم از اجتماعي، اقتصادي و سياسي بر جامعه تحميل كند. شيوع عوامل خطر بيماري هاي قلبي عروقي در كشور ما بالاست. اين بيماري ها به ميزان قابل توجهي قابل پيشگيري هستند و با اجراي مداخلات  مؤثر براي كاهش عوامل خطر آنها مي توان مرگ زودرس ناشي از بيماري هاي قلبي عروقي، سكته مغزي و ديابت را كاهش داد.

رابطه خطی بین کاهش وزن و کاهش هموگلوبین ای وان سی (HbA1C) در دیابت نوع دورابطه خطی بین کاهش وزن و کاهش هموگلوبین ای وان سی (HbA1C) در دیابت نوع دو

محققان در گوتنبرگ سوئد با انجام یک مطالعه مروری بر نتایج حاصل از 58 مقاله شامل 17204 بزرگسال، به بررسی تأثیر رژیم‌های کم‌کالری، داروهای لاغری و جراحی لاغری در بزرگسالان دچار چاقی و اضافه‌وزن مبتلا به دیابت نوع 2 پرداختند.
این محققان یک رابطه خطی برای اثر کاهش وزن بر هموگلوبین ای وان سی (HbA1C) در یک بازه زمانی 3 تا 6 ماه مشاهده نمودند، به این ترتیب که به ازای هر 1 کیلوگرم کاهش وزن به طور میانگین HbA1C به میزان یک دهم درصد کاهش می‌یابد. علاوه بر این کاهش نیاز به دارو هم‌زمان با کاهش وزن مشاهده شد.
بنابراین کاهش وزن یکی از توصیه‌های اصلی برای کنترل مناسب‌تر قند خون در بزرگسال مبتلا به دیابت نوع دو دچار اضافه‌وزن و چاقی به حساب می‌آید.