قلب و زندگی؛ مصطفی بیات عمومي بهبود کلسترول خون (۱)

بهبود کلسترول خون (۱)

1. مصرف فیبر بیشتر: تغییر رژیم غذایی، راهی موثر در کاهش کلسترول است. یکی از این تغییرات، گنجاندن منابع فیبر در رژیم غذایی می باشد. از جمله منابع فیبر می توان به غلات سبوس دار، میوه ها، سبزیجات و حبوبات اشاره نمود.

2. انتخاب روغن های سالم: استفاده از روغن های جامد باعث افزایش کلسترول LDL می شود. چربی های ترانس نه تنها باعث افزایش کلسترول بد یا LDL می شود بلکه باعث کاهش کلسترول خوب یا HDL نیز می شود. غذاهایی مانند غذاهای سرخ شده، سس مایونز، شیرینی جات، کره، روغن های حیوانی و یا هیدروژنه، از جمله منابع این دو نوع چربی ناسالم می باشد که باید میزان مصرف آنها به حداقل کاهش یابد. از سوی دیگر، مصرف روغن های غیر اشباع در کنار یک رژیم غذایی سالم  می تواند باعث کاهش کلسترول LDL گردد. از جمله منابع این گروه از چربی ها می توان به آووکادو و روغن زیتون.

3. انتخاب درست از گروه پروتئین ها: گوشت قرمز و شیر پر چرب جزء منابع پروتئین به حساب می آیند ولی آنها حاوی کلسترول بالایی هستند. بنابراین بهتر است به جای استفاده از آنها از سویا یا ماهی استفاده کنیم. برخی از انواع ماهی ها مانند سالمون که سرشار از اسیدهای چرپ امگا-3 است که می تواند تاثیر مثبتی بر کلسترول داشته باشد. انجمن دیابت آمریکا توصیه می کند در هفته دو بار از ماهی استفاده شود.

Leave a Reply

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Related Post

دستورالعمل درماني انجمن قلب و انجمن آترواسكلروزيس اروپا جهت كنترل ديس ليپيدميدستورالعمل درماني انجمن قلب و انجمن آترواسكلروزيس اروپا جهت كنترل ديس ليپيدمي

سطح هدف LDL:

براي بيماراني كه در ريسك بسيار بالايي قرار دارند، توصيه مي شود ميزان LDL كمتر از ٧٠mg/dL حفظ شده و يا در شرايطي كه LDL پایه بيمار mg/dL ١٣٥-٧٠ است، حداقل ٥٠٪‏ كاهش يابد.

بيماران با ريسك بسيار بالا شامل:
– بيماري قلبي عروقي شناخته شده
– ديابت و آسيب ارگاني
– نارسايي شديد كليوي

براي بيماراني كه در ريسك بالايي قرار دارند، توصيه مي شود ميزان LDL كمتر از ١٠٠mg/dL حفظ شده و يا در شرايطي كه LDL پایه بيمار mg/dL ٢٠٠-١٠٠ است، حداقل ٥٠٪‏ كاهش يابد.

بيماران با ريسك بالا شامل:
-ديابت
– نارسايي كليه

ESC/EAS Guidelines for the management of dyslipidaemias. 2016 Oct 27;38(29):2245-55.

✍دكتر بيتا شهرامي
دستيار تخصصي فارماكوتراپي (داروسازي باليني)
دانشگاه علوم پزشكي تهران

آنتی بیوتیک استنشاقی در سینوزیتآنتی بیوتیک استنشاقی در سینوزیت

🔻آنتی بیوتیک های با اثرات وابسته به غلظت جهت مصرف استنشاقی مناسب هستند. اين داروها  شامل توبرامایسین، آزترئونام، کلیستین، سیپروفلوکساسین و لووفلوکساسین می باشند.

🔻آنتی بیوتیک های استنشاقی جهت درمان بیماری هایي نظير سیستیک فیبروزیس، برونشکتازی و پنومونی اکتسابی از ونتیلاتور مورد استفاده قرار می گیرند.

🔻 عوارض گزارش شده از مصرف آنتی بیوتیک استنشاقی شامل سرفه، ویزینگ، هموپتیزی و دیس پنه می باشد. سمیت فرآورده های استنشاقی نادر است، اما گزارشاتی از سطوح بالای غلظت تراف و عوارض كليوي و شنوايي از #آمینوگلیکوزیدها در بیماران رینوسینوزیت مزمن وجود دارد. عوارض كليوي با مصرف #کلیستین استنشاقی نیز گزارش شده است.

🔻#توبرامایسین استنشاقی بدلیل داشتن پرزرواتیو، محرک مجاری تنفسی بوده و ممكن است سبب برونکواسپاسم گردد.

🔻فلوروکینولون های استنشاقی بدلیل عوارض و قیمت بالا ، هیچگاه نباید بعنوان خط اول در بیماران سینوزیت حاد باکتریال بدون آلرژی به پنی سیلین ها مصرف شوند.

🔻شواهد اندکی از کارایی و سميت آنتی بیوتیک هاي استنشاقی در درمان سینوزیت در دسترس است. تاکنون هیچ گایدلاین درماني به برتری آنتی بیوتیک یا ضد قارچ استنشاقی در مقايسه با انواع سیستمیک آنتي بيوتيك ها و یا استروئیدهای نازال اشاره نكرده است.

🔻میزان رسیدن به محل اثر در آنتی بیوتیک های استنشاقی محدود بوده و دارو به طور عمده نمی تواند به محل هدف خود در سینوس ها، middle meatus و نواحی فوقانی و خلفی بینی راه پیدا کند و در قسمت ابتدایی حفره بینی بیماران سینوزیتی دپوزیت می گردد.

🔻 در بیماران با رینوسینوزیت مزمن، مزیتی درخصوص مصرف آنتی بیوتیک های استنشاقی مانند اسپری نئومایسین و توبرامایسین  نبولایز نسبت به استروئید استنشاقی همراه با شستشو با سالین گزارش نشده است. هرچند مطالعه کوچکی تاثیر #موپیروسین استنشاقی را در زدودن بیوفیلم ناشی از استافیلوکوک اورئوس نشان داده است.

🔻از بین داروهای ضد قارچ استنشاقی، تنها کارایی و تاثیرات #آمفوتریسین B در رینوسینوزیت مزمن مورد بررسی قرار گرفته است که توانسته سبب کاهش ضخامت لایه موکوزال گردد. ولی تاثیری در بهبود کیفیت زندگی، کاهش شدت نشانه ها و نتایج اندوسکوپی نازال نداشته است.

✏️UpToDate, 2017
✏️Clinical Practice Guideline (Update):Adult Sinusitis, 2015
✏️Respir Care 2015;60(6):762–773.

✍🏻دکتر فائزه شادفر
دستیار تخصصی فارماکوتراپی (داروسازی بالینی)
دانشگاه علوم پزشکی مازندران

مصرف متفورمین و کمبود ویتامین ب۱۲مصرف متفورمین و کمبود ویتامین ب۱۲

▫️#متفورمین باعث کاهش جذب روده ای ویتامین  ب۱۲ در بیش از ۳۰ درصد بیماران و کاهش غلظت سرمی این ویتامین در کمتر از ۱۰ درصد بیماران می شود. این کاهش اغلب در اوایل مصرف متفورمین یعنی در ۴-۳ ماه ابتدایی دیده شود ولی علایم ناشی ازکمبود ب۱۲ گاهی ۱۰-۵ سال بعد از شروع مصرف متفورمین در فرد بروز می کند.
– مکانیسم کاهش جذب ویتامین B12 در مصرف کنندگان متفورمین ناشی از تغییر هموستاز کلسیم می باشد.
– دوز و مدت مصرف متفورمین در میزان بروز کمبود ویتامین  B12 موثر است.
– در مصرف کنندگان متفورمین ، توصیه می شود، هموگلوبین، هماتوکریت و گلبول قرمز به صورت پایه و دوره ای به خصوص در صورت بروز درجاتی از نارسایی کلیوی یا علایم آنمی و نوروپاتی بررسی شود. در صورت بروز آنمی حتما باید سطح ویتامین ب۱۲ و فولات چک و در صورت کمبود درمان شوند.
– درمجموع نیازی به درمان پیشگیرانه با ویتامین ب۱۲ در صورت مصرف مزمن با متفورمین نیست.